Hikayemiz
Ben bu kavanozu, ona en çok ihtiyacım olduğu gün tanıdım
O dönem her şey üst üste gelmişti.
Sabah kalkıyordum, telefonu açıyordum, gün başlamadan bitiyordu. Kafamın içinde sürekli bir uğultu vardı. İşler, planlar, ertelenmiş şeyler. Ne yorulacak kadar çalışıyordum ne de dinlenecek kadar duruyordum. Sadece dönüyordum.
Bir şeye ihtiyacım olduğunu biliyordum ama neye olduğunu bilmiyordum.
Rafta bir Kur'an-ı Kerim duruyordu. Her gün önünden geçiyordum. Her gün “bugün açarım” diyordum. Açmıyordum. Açsam nereden başlayacağımı bilmiyordum, o yüzden hiç başlamıyordum. Sanırım çoğumuzun hikâyesi burada birbirine benziyor.
Sonra bir akşam
Bir eve misafirliğe gitmiştim.
Salonun köşesindeki sehpanın üzerinde bir cam kavanoz duruyordu. İçi rengârenk katlanmış kağıtlarla doluydu. Şeker sandım önce. Üzerinde bir şey yazıyordu:
“Beni oku, ne zaman…”
Ev sahibi güldü. “Elini daldır,” dedi. “Nasıl hissediyorsan o rengi seç.”
O gün nasıl hissettiğimi düşünmek bile tuhaf geldi. Uzun zamandır kendime “nasılsın” diye sormamıştım. Ama sordum. Ve elimi daldırdım.
Çektiğim kağıdı açtım.
Ne yazdığını buraya yazmayacağım — çünkü o ayet o gün bana yazılmıştı, size başkası yazılacak.
Sadece şunu söyleyeyim: o kağıdı okuduğumda salonda bir sessizlik oldu. Aslında salon zaten sessizdi. Sessizleşen bendim.
Anladığım şey
Eve dönerken yol boyunca aynı şeyi düşündüm.
O ayeti zaten biliyordum. Yeni bir şey öğrenmemiştim. Rafımdaki kitabın içinde, yıllardır, tam da o sayfada duruyordu.
Fark, onu aramamış olmamdı.
Kendi açtığın sayfa ile elini daldırıp çektiğin kağıt aynı şey değil. Birincisinde sen seçersin. İkincisinde bırakırsın. Ve bazen insanın ihtiyacı olan tek şey, bir an için bırakmaktır.
O gece şunu düşündüm: bu kadar basit bir şey neden herkesin evinde yok?
Mutfak masası
Ertesi hafta bir cam kavanoz aldım. Bir makas aldım. Renkli kağıtlar aldım.
Mutfak masasına oturdum. Hangi ayetin hangi hâle denk geldiğini tek tek düşündüm — içi daralana hangisi, korkana hangisi, şükretmek isteyene hangisi. Kestim, katladım, renklere ayırdım, doldurdum.
O gece masadan kalktığımda uzun zamandır hissetmediğim bir şey hissettim: yorulmuştum ama iyiydim.
İlk kavanozları yakınlarıma hediye ettim. Beklediğim tepki “ne güzel durmuş” idi.
Gelen tepki bu olmadı.
Bir hafta sonra biri aradı. Sesi titriyordu. “Bugün çok kötüydüm,” dedi. “Elimi daldırdım. Çektiğim kağıt…” Cümlesini bitiremedi.
İşte o telefondan sonra bunun bir hediyelik eşya olmadığını anladım.
Bugün
O ilk kavanozun üstünden yıllar geçti.
Bugün Türkiye'nin dört bir yanında on binlerce evde bir Huzur Kavanoz var. Anneler kızlarına gönderiyor, babalar yurda giden evladının valizine koyuyor, insanlar arkadaşına “kendine iyi bak” demenin bir yolu olarak veriyor.
Her gün bize mesaj geliyor. Neredeyse hepsi aynı cümleyle bitiyor:
“Tam da o gün duymam gereken ayetti.”
Ben o cümleyi ilk söyleyen kişiydim. Sadece o zaman kimseye söyleyememiştim.
Neden hâlâ aynı işi yapıyoruz
Kavanozdan sonra başka şeyler de ürettik. Günlük dua kartları, kalp seccade, Ayetel Kürsi bilekliği, Kur'an rehberi.
Hepsinin arkasında o akşamki aynı fikir var: maneviyatı rafın üzerinden indirip elin uzanabileceği bir yere koymak.
Çünkü rafta duran şey güzel durur. Elin uzandığı şey hayatını değiştirir.
Size
Belki bu sayfayı bir hediye ararken açtınız. Belki de o gün benim olduğum yerde olduğunuz için.
İkisi de olur.
Sadece şunu bilin: bu kavanozu dolduran eller, bir zamanlar aynı boşluğu hisseden ellerdi.
Elinizi daldırın. Bir kağıt çekin.
Huzur, elinizin altında olsun.